قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ بگو اى مردمان قَدْ جاءَكُمُ الْحَقُّ به درستى كه آمد بشما كلامى درست يا پيغمبرى راست مِنْ رَبِّكُمْ از نزد پروردگار شما و هيچ عذرى نماند شما را فَمَنِ اهْتَدى پس هر كه راه يافت بايمان و طاعت فَإِنَّما يَهْتَدِي پس جز اين نيست كه راه يابد لِنَفْسِهِ براى نفس خود يعنى منفعت او عايد به دو است وَ مَنْ ضَلَّ و هر كه گمراه شد بانكار و تكذيب فَإِنَّما يَضِلُّ پس همين است كه گمراه مىشود عَلَيْها بر نفس خود يعنى و بال آن ضلال به دو است وَ ما أَنَا و نيستم من عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ بر شما نگهبانى كه امر شما موكول به من باشد دمياطى فرموده كه آية السيف ناسخ اين آيت است وَ اتَّبِعْ و پيروى كن اى محمد ص ما يُوحى إِلَيْكَ آن چيزى را كه وحى كرده مىشود بسوى تو بامتثال و تبليغ آن وَ اصْبِرْ و صبر كن بر دعوت و در ايذائى كه به تو رسد شكيبائى ورز حَتَّى يَحْكُمَ اللَّهُ تا وقتى كه حكم كند خدا به نصرت تو يا امر كند بقتال وثنى و جزيه كتابى وَ هُوَ خَيْرُ الْحاكِمِينَ و او است بهترين حكم‌كنندگان زيرا كه در حكم او خطا و ميل و ستم نيست يا مطلع است بر سرائر و احتياج به بينه و گواه ندارد بيت از سپيدى تا سياهى گيرد تا لوح و قلم * يك رقم از خط حكمش و هو خير الحاكمين سورة هود مكّيّة و هى مائة و ثلث و عشرون آية بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الر در احقاف فرموده كه حروف مقطعه به نسبت اصطلاح وضعى و عرفى مفهوم المراد نيست پس سر مكتوم باشد و مؤيد اين قول است آنكه شعبى از معنى مقطعات پرسيدند فرمود كه سر اللّه فلا تطلبوه و بعضى برآنند كه معنى الرا آن است كه انا اللّه ارى منم خداى كه مىبينم طاعت مطيعان را و معصيت عاصيان را و هر كس را مناسب عمل او جزا خواهم داد پس اين كلمه مشتمل است بر وعده و وعيده كِتابٌ اين كتابى است صفت او اينكه أُحْكِمَتْ استوار كرده شده است آياتُهُ آيتهاى او بحجج و دلائل يا منتظم گشته است بنظم محكم چون بناى مستحكم كه نقص و خلل به دو راه نيابد ثُمَّ فُصِّلَتْ پس جدا كرده شده است سوره سوره و آيه‌آيه يا تفصيل يافته است درو آنچه بندگان بدان محتاج‌اند يعنى مبين شده است مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ از نزديك حكم‌كننده يا حكمت بخشنده خَبِيرٍ دانا به همه چيزها است .